“अहो चहा घेताय ना? निवतोय तो, किती वेळ लावायचा आंघोळीला.”
दाराखालून आत सरकवलेला पेपर उचलत सुजाताने विनायकला सकाळपासून दुसर्‍यांदा चहाची आठवण करुन दिली.
कॉलेज मधुन स्वेच्छानिवृत्ती घेतल्यापासून सुजाताला निदान पेपर तरी चाळायला वेळ मिळू लागला होता. होय स्वेच्छानिवृत्ती. कारणंच तशी होती त्याची. सुजाताची तब्येत ठिक नसायची. दम्याचा विकार गेल्या एक-दोन वर्षांत पार विकोपाला ...

[copyrighted story but not image]

(ही कथा पुर्णपणे काल्पनिक असुन यातील घटना, स्थल, प्रकाशचित्रे आणि व्यक्ती यांचा संबंध कोणत्याही मृत अथवा जिवित व्यक्तीशी नाही. याची कृपया नोंद घ्यावी. धन्यवाद!)

.भाग=>1

…………………………………………….“एक मिसिंग केस”………………………………..

रात्रीचा ८ चा सुमार असावा माटुंगा स्टेशनवर नेहमीपेक्षा आज लोकांची वर्दळ कमी असल्याकारणाने स्टेशनवर जरा जास्तच शांतता ...

कोणे एके काळी भंडारा जिल्ह्यात विड्या वळण्याचा उद्योग भरभराटीस होता.स्वस्त आणि मुबलक मनुष्यबळ,जंगलात मोठ्या प्रमाणात उगवणारी तेंदूची झाडे आणि विडी कारखान्याला असणारे पोषक वातावरण, ह्यामुळे ...

रामाशी सीतेचा विवाह होण्यापूर्वी एकदा सीतेला मैत्रिणींसह उद्यानात विहार करीत असता पोपटाची एक जोडी दिसली. उद्यानातील एका झाडावर बसून ते बोलत होते, "पृथ्वीवर श्रीराम नावाचा सुंदर व पराक्रमी राजा होईल. सीता त्याची महाराणी होईल. सर्व राजांना जिंकून घेऊन सीतेसह श्रीराम अनेक वर्षे अयोध्येचे राज्य सुखाने करील." पोपटाची ती बोली ऐकून सीतेने विचार केला, "ही तर माझ्याच जीवनाची कथा! या ...

कोणे एके काळी जगभरातल्या साऱ्या रंगांचं भांडण सुरू झालं. भांडणाचा मुद्दा होता सर्वश्रेष्ठ कोण? आपणच श्रेष्ठ, आपणच सर्वोत्तम, आपणच सर्वांच्या आवडीचे, सर्वांच्या उपयोगाचे म्हणून आपल्यालाच सर्वांत जास्त महत्त्व हवं, असं प्रत्येकालाच वाटत होतं.

हिरवा म्हणाला – मीच सर्वांत श्रेष्ठ, सर्वांत महत्त्वाचा आहे, हे अगदी स्पष्टच आहे. गवत, झाडं, पानं यांच्यासाठी माझीच निवड केली गेली ...

एकदा काय झालं… एकदा नाही हो, बऱ्याचदा काय झालं, की जपान्यांना त्यांचे आवडते मासे मिळेनात. म्हणजे जपानी लोकांना कच्चे मासे खायला आवडतं, हे तर तुम्हाला ठाऊक आहे. “सुशी’ या सोज्वळ नावानंही जपानी डिश लोकप्रिय आहे; तर किनाऱ्याजवळच्या समुद्रात मासेमारी केल्यानं “सुशी’साठी लागणारे मासे संपले. म्हणजे जपानी कोळी जाळीबिळी टाकायचे; पण त्यात सुशीयोग्य मासे सापडायचे नाहीत.

आता काय ...

तो नेहेमीप्रमाणे कामावरून घरी येत होता. आजही पाय लडखडत होते. चाळीच्या कॉर्नर पर्यंत मित्र सोडायला आला होता. आज पण नाही नाही म्हणता जास्त घेतली होती. आता तोंडाचा वास आला कि बायकोची कटकट चालू होईन. पोरांची रडारड चालू होईल. वैताग आलाय ह्या गरिबीचा, ह्या कामाचा, ह्या दररोजच्या कटकटीचा. तेच सारे विसरायला हे पिणे चालू झाले आणि आता सुटता सुटत नाही आहे. बायको पण समजून घेत नाही ...

एकदा एक अंक तज्ञ व्यक्ति अंकांचे प्रयोग करीत बसला होता. १ ते ९ दरम्यानचे सर्व अंक एकमेकांच्या बाजूला उभे होते. त्याला शून्य कुठे दिसला नाही म्हणुन त्याने एकाला विचारले की शून्य कुठे गेला दिसत नाही आहे आज.....?? एकाने रागात येवून उत्तर दिले.....तो कशाला पाहिजे तुला, त्याला काही किम्मत आहे का....?? शुन्यातून शून्य वजा होत नाही की मिळवता येत नाही. ना गुणाकार होतो ना भागाकार होतो मग कशाला हवा ...

एकदा बिरबलाने अकबर बादशहाची वाजवी पेक्षा अधिक थट्टा केली, म्हणून रागावून बादशहाने त्याला मृत्युची शिक्षा फ़र्मावली.
प्रंतू प्रत्यक्ष शिक्षेची अमंलबजावणी करण्यापूर्वी त्याला बोलावून घेऊन बादशहा त्याला म्हणाला, 'बिरबल, आजवर मी तुझ्यावर फ़ार प्रेम केले. त्यामुळे तुला ठोठावलेली मृत्युदंडाची शिक्षा जरी मी कायम ठेवलेली असली, तरी तुला मरण कोणत्या तऱ्हेने हवे याबाबत तुला काय ...

एका खवचट गृहस्थाने बाहेरगावच्या एका ओळखीच्या माणसाला तिकीट न लावलेल्या लिफ़ाफ़्यातून एक पत्र पाठविले.
ज्याला तो लिफ़ाफ़ा पाठविला गेला, त्याने पोस्टमनकडे जरुर ते पैसे भरुन तर लिफ़ाफ़ा सोडवून घेतला व उघडला. उघडून पाहतो तो आतल्या कागदावर लिफ़ाफ़ा पाठविणाऱ्या गृहस्थानं 'आम्ही सर्व खुशाल आहोत' एवढाच मजकूर लिहिलेला !
ज्याला तो लिफ़ाफ़ा सोडवून घेण्यासाठी नाहक भुर्दंड बसला ...