अनर्थ

तिला सवय नाही
असं काही वागण्याची
तिच्या हातांना, पायांना, छातीला.
पण शरीर काय, वळवावं तसं वळतं
पण म्हणून मन मानेल तसं वापरावं?
त्याने??
Being comfortable in her own skin
तिला सोपं रहात नाही मग…
त्याच्या मर्जीवर अवलंबून रहावं लागतं.

तो संपला की पाठ करून घोरू लागतो…
ती अस्वस्थ, त्याच्या पाठीवर चित्र काढत
त्याच्या घोरण्याच्या लयबद्ध आवाजात
त्याच्या पाठीची ...

बल्ब

निळा झीरोचा बल्ब
रात्रभर अंधार रंगवत होता.
आणि दोन शरीरं
त्यांच्या त्यांच्या एकटेपणाला.
निळा रंग सगळीकडे
केस निळे
डोळे निळे
व्यथा ही निळीच.
स्वतःची ही कातडी
ओळखीची वाटत नाही.
आणि तिची कातडी
तर परकंच करून टाकते.
पायातल्या जोडव्यांपासून
गुंतवळ झालेल्या मोकळ्या केसांपर्यंत
सगळं दाखवूनही
खूप काही गुप्त ठेवते

नातं

सुखाचं दुःखाशी नातं काय?
माझं तुझ्याशी नातं काय?
शून्याचं एकाशी नातं काय?

सुखाचं दुःखाशी नातं, एकमेकांपुरतं
माझं तुझ्याशी नातं, शरीरापुरतं
पण शून्याचं एकाशी नातं?

नातं गोल गरगरीत शून्यापुरतं?
की एकटेपणापुरतं?
हे नातं ’शून्य एक’ आणि ...

कारणं

शरीराला कारणं लागतात
justifications लागतात
ती परत वेगळी कळावी लागतात
खोलवर पोचावी लागतात

वेगवेगळी कारणं मिळत असली
की मजा येते, दोन्ही शरीरांना
मग त्रुटी लक्षात रहात नाहीत
सुख तेवढं पोचतं खोलवर

नको तिथे नको तेवढी
चरबी, मेद किंवा तत्सम ...

शरीरांच्या कविता किंवा शारीर कविता. एक शरीर किंवा दोन शरीरं; त्यांचे एकमेकांशी असलेले परस्पर संबंध ही ह्या ५ कवितांमधली समान बाब. एक शरीर पुरूषाचं आणि एक स्त्रीचं. पण ह्या कवितांमधून ही शरीरं मुख्यत्वे नर आणि मादी अशा आदिम स्वरूपातच येतात. पहिली कविता सादर करतोय…

सवय

शरीराची ही सवय व्हावी लागते स्वतःच्याच
शारीर सुखदुःखांची ही व्हावी लागते सवय
कुठे ...