मुकी असेल वाचा 

कसा वाजवू टाळी, मी देऊ कशी दाद?
पहिला चेंडू छक्का, दुसर्‍या चेंडूत बाद

तुझे-माझे जमले कसे, करतो मी विचार
भाषा तुझी तहाची, मला लढायचा नाद

विसरभोळा असे मी सांगतो वारंवार
भूल पडते देणींची, घेणे असते याद

सरकारी खजिन्यावर मारून घ्यावा हात
चिरीमिरी दिली तरी मिटून जाईन वाद

सुप्तनाते

तुझे आणि माझे मुळी सख्य नाही, तरी ओढ का वाटते या मना
कुणी निर्मिले हे असे सुप्तनाते, जरा तू खुलासा मला सांगना

तुला मान्य नाहीच अस्तित्व माझे, हिशेबी तुझ्या मी किडामाकुडा
मला कुस्करावेस मर्जीप्रमाणे, शिरोधार्य आहे तुझी भावना

तुला जाण नाही, मला भान नाही, कसा चालणे सांग संसारगाढा
धुरा ताणलेले जसे बैल दोन्ही, न पेक्षा बर्‍या मग खुल्या ...

कुंडलीने घात केला

कसा कुंडलीने असा घात केला
दिशा शोधण्यातच उभा जन्म गेला

असे वाटले की शिखर गाठतो मी
अकस्मात रस्ता तिथे खुंटलेला

विचारात होतो अता झेप घ्यावी
तसा पाय मागे कुणी खेचलेला

खुली एकही का, इथे वाट नाही
हरेक पथ येथे कुणी हडपलेला?

पटू संसदेचा, तरी दांडगाई
म्हणू का नये रे तुला रानहेला?

दिशा दर्शवेना, मती ...

जरा पुढे वळायचे,
वळून मावळायचे

तुला उजेड द्यायला
मलाच ना जळायचे?

पहा, भिजेल पापणी
जपून ओघळायचे!

तुझ्यात काय गोडवा,
तुला कसे ...

जरी पायांतली मी धूळ झाले,
तरी साऱ्या व्यथांचे मूळ झाले!

शहाणी संगती होती तरीही
पुरे आयुष्य माझे खूळ झाले

गळ्याचा फास झाले शब्द केव्हा,
कधी संवेदनांचे सूळ झाले

करावी ...

जसे दिसे ते तसेच नसते अनेकदा
कळूनही मी बळेच फसते अनेकदा

कधी कधी काळजात खुपतात चांदण्या
मुकी कळीही फुलून डसते अनेकदा

मला हव्या त्या सुरांत नसले तरी कसे
तुझेच गाणे मनात वसते अनेकदा?

बरे ...

सरले बरेच काही, उरले अजून आहे
कोठेतरी जरासे, जुळले अजून आहे

वणव्यात पोळलेल्या, राती कितीक सार्‍या
वैशाखस्वप्न हिरवे, जपले अजून आहे

संसार वाळवंटी, मनिषा जरी करपल्या
स्वप्नात चिंब सारे, भिजले अजून आहे

वैधव्य दु:ख गहिरे, लपवून काळजाशी
सौभाग्य चिन्ह भाळी, जपले अजून आहे

भेटीला ये नकोच देऊ कारण स्वप्नांचे
उगाच होते सत्याशी मग भांडण स्वप्नांचे

नशेमधे असतानाही मी बरळलोच नाही
कल्पनेस बहुतेक असावे कुंपण स्वप्नांचे

हलक्याफुलक्या स्वप्नांचा तो काळ कुठे गेला
ओझे का वाटावे आता मण मण स्वप्नांचे

चटई निर्देशांक ...

हवेसे वाटणारे बंध फासासारखे झाले
दिल्याने घेतल्याने शब्द बाणासारखे झाले

तुला बोलायचे होते, मला ऐकायचे होते
कसा संवाद, जेव्हा मौन वादासारखे झाले ?

दिली माझी फुले अन् घेतले काटे तुझे थोडे
मिळो काही, जमा अन् खर्च आता सारखे झाले

कुठे मुक्काम ...

प्रश्न ते साधेच होते
उत्तरांना पेच होते

वेदना होती नवी अन
घावही ताजेच होते

नाव नात्याचे निराळे,
जोडणारे तेच होते