मृत्युत कोणि हासे, मृत्युस कोणि हसतो, कोणी हसून मरतो, मरत्यास कोणि हसतो. अश्रूत कोणि बुडतो, लपवीत कोणि अश्रू, सोयीनुसार अपुल्या कोणी सुरात रडतो. जनता धरी न पोटी, ...

एक होती ठम्माबाई
तिला सोशल वर्कची घाई
रात्रंदिवस हिंडत राही
पण वर्कच कुठे उरलें नाही.

वर्क थोडे बाया फार
प्रत्येकीच्या घरची कार
नोकर- शोफर- बेरा- कुक
घरात आंबून चाललें सुख

घराबाहेर दु:ख फार
करीन म्हणते हलका भार
कार घेऊन निघते रोज

तुकारामबाबा रागवूं नका
एकच गोष्ट सांगून टाका
शिवबा घेऊन आले सोनें
तेवढ्यात तुंम्हाला सुचले गाणें

“सोनें आणि माती आम्हां
समान हे चित्तीं-”
भलत्या वेळी ओठीं फुटलें
शिवबाला ते खरेंच वाटलें

जेव्हा घेऊन गेला वित्त
तुमचें भडकलें का हो पित्त?
जर का ठेवता सोनेनाणें
तुंम्ही विकलें नसतें गाणे?

हातचा टाळ ...

मी एकदा आळीत गेलो
चाळ घेऊन बाहेर आलो
तोंडात भरली सगळी चाळ
मी तर मुलखाचा वाचाळ!

कधी पायांत बांधतो चाळ
उगीच नाचतो सोडून ताळ
वजन भारी उड़ते गाळण
पायांचीही होते चाळण

गाळणे घेऊन गाळतो घाम
चाळणीमधून चाळतो दाम
चाळीबाहेर दुकान माझे
विकतो तेथे हसणे ...

‘आई’ म्हणोनि कोणी, आईस हाक मारी
ती हाक येई कानी, मज होय शोककारी.
नोहेच हाक माते मारी कुणी कुठारी?
आई कुणा म्हणू मी? आई घरी न दारी!
ही न्यूनता सुखाची, चित्ता सदा विदारी
स्वामी तिन्ही जगांचा आईविना भिकारी…

चारा मुखी पिलांच्या, चिमणी हळूच देई
गोठ्यांत वासरांना, ह्या चाटतात गाई.
वात्सल्य हे पशूंचे मी रोज रोज पाही
पाहून अंतरात्मा, व्याकुळ मात्र होई
वात्सल्य ...

आई एक नाव असतं
घरातल्या घरात गजबजलेलं गाव असतं!
सर्वांत असते तेव्हा जाणवत नाही
आता नसली कुठच तरीही नाही म्हणवत नाही!

जत्रा पांगते, पालं उठतात
पोरक्या जमिनीत उमाळे दाटतात;
आई मनामनांत तशीच ठेऊन जाते काही
जिवाच जिवालाच कळाव असं जाते देऊन काही!

आई असतो एक धागा
वातीला उजेड दावणारी समईतील जागा;
घर उजळतं तेव्हा, तिचं नसतं भान
विझुन गेली ...

समीर: (पेपर टेबलावर ठेवून) थॅंक्यू. इट हॅज बीन नाइस वर्किंग विथ यू. (पॉज)
एक बात कहनी थी आपसे जाते जाते. क्यूं की अब फिर कब मुलाकात होगी पता नही, I think this is the right time to say it. साडे पांच साल पहले जब मैने इसी केबिन में कदम रखा और कहां गुड मॉर्निंग, तबसे लेकर आज तक, आपका चेहरा हमेशा एक जैसा रहा है. ना कोई मुस्कान, न एक्साईट्मेंट, न खुशी. फ़्लॅट. Absolutely FLAT. वेल्कम करते हुए भी, और अब आज, गुड बाय करते ...

अण्णांना,

खरं सांगू अण्णा, चांगदेवाला तो ज्ञानदेवापेक्षा वयाने मोठा असूनही ज्ञानदेवाला पत्र लिहिताना कोणत्या वचनाने लिहावे असा प्रश्न पडला होता. मी तुमच्यापेक्षा वयाने लहान असूनही मला तो पडलेला नाही. कारण आदरणीय म्हणावे असे तुम्ही नाही आहात,एवढं मात्र खरं.
अलीकडील तुमची बरीचशी विधाने ही अनेकांना बेदरकार वाटताहेत मात्र आम्हाला तुमच्या ...

आमच्याकडं टीव्हीचा डब्बा नुकताच सुरु झाला होता तो काळ. झीटीव्ही दाखवणाऱ्या डिश फक्त शहरात २-४ धनाढ्य व्यापाऱ्यांच्या घरावरच दिसायच्या, ...

कुठेतरी वाचनात उपनिषदांचा संदर्भ आला होता. उपनिषदांमधलं एक संस्कृत वचन तिथे दिलं होतं. ते वचन नेमकं आता आठवत नाही. मात्र अर्थ लक्षात आहे. अर्थ असा होता "सज्जनाला नेहमी दुर्बलतेचा शाप असतो व समर्थला दुर्जनेतच वरदान असतं." मग पुढे लेखकाने सज्जन हे चारित्र्यवान असतात पण समाजात घडण्याऱ्या अपप्रवृत्तींविरुद्ध लढण्यासाठी कमी पडतात किंवा अनेकदा दुर्बल ठरतात. तर जो ...