या पावसाला काय वेड लागलंय का...?

वेळ ना काळ
केव्हाही येतो..
सकाळ ना संध्याकाळ
उगाच आपला बरसतो...

अरे,
याला कळत कसं नाही...!
ती मला भेटायला येणार होती..
वेळात वेळ काढून
निवांतपणे थांबणार होती...

ती येणार म्हंटलं की,
त्याचा कसा होतो बघा जळफळाट..
त्याच्यामुळे येता आले नाही की,
तिचा घेतो मग तो तळतळाट...

चिडुन नंतर ती बोलते,
याची तक्रार ...

पाऊस कधीचा पडतो, झाडांची हलती पाने
हलकेच जाग मज आली, दुःखाच्या मंद सुराने

डोळयात उतरले पाणी, पाण्यावर डोळे ...

भूक लागलीय. आता २ तास निवांत.काही काम शिल्लक नाही. मनात विचारांचे काहूर उठलेय.

आताच ती online आलीय. बोलू कि नको? धाडस करून नंबर मागायच्या आधीच offline झाली.

परत मळभ मनात दाटले. किती दिवस झाले तिच्याशी बोलून.पाऊस. प्रचंड आवडायचा तिला.

भिजताना चिंब भिजायची.नकळत मला हि सामील करून घ्यायची.

नंतर मलाही आवडायला लागलेला तो पाऊस. आता नकोसा वाटतो. फक्त तिची ...

सरीवर येते सर घेऊन हिरवा मोहोर रानावनात गारवा फुलापाना आला बहर सरीवर येते सर वाढे पावसाचा जोर भिजलेल्या झोपडीला थेंब थेंबाची झालर सरीवर येते सर मेघ ...

तु येणार आहेस
याची मला चाहुल लागते,
झाडावरली कोकिळा जेव्हा
गाणं गाऊ लागते...

तु येणार आहेस
याची मला चाहुल लागते,
ठिबक्या ठिबक्या पावसानंतर जेव्हा
माती तिचा गंध देऊ लागते...

तु येणार आहेस
याची मला चाहुल लागते,
वर्षाराणी पाणी सांडुन जेव्हा
जमिनीवरुन वाहु लागते...

तु येणार आहेस
याची ...

तेव्हा आपण विचारतो मनाला
का जीव लावला त्याला
ज्याच्या साठी पूर्ण जग आपण विसरतो
त्याच्याच आठवणीच्या राज्यात आपणच परके असतो

का मनाचा गुंता सुटत नाही?
माहित असते त्या वाटेला जायचे नाही
पण तिथेच भरकटल्याशिवाय मन हि राहत नाही

का कधी तेव्हाच पाऊस बरसतो, जेव्हा त्याची गरज नसते
कितीही त्याने भिजवले तरी मन मात्र तेव्हा कोरडेच राहते

एकदा असचं विचारला तुला
येतेस का फिरायला पावसात
छान केस उडवत नाही म्हणालीस
तुज्या समोर गोंधालेला मी पाहून
छान हसलीस तू,

... तुझ्या उडत्या केसांकडे पाहत
मी उगीचच हसलो जणू
तुझी थट्टा मला कळली होती
नेहमीच मला वाटायच
तू आहेस कुठेतरी आस पास,

पाऊस आला कि भिजावेसे वाटते
पण भिजले कि तुझी आठवण येते,
चिंब पाऊसात मी तुझ्या बरोबर
भिजायची
छत्री असूनही ती बंद असायची
चिखलात तू मुद्दाम चालायाचास
मी ओरडेन तुला ही वाट पहायाचास
वाटेतल्या स्टॉल वर चहा पीत असायचो
आपण तेव्हा किती गप्पा मारायचो
मला मात्र खूप राग यायचचा

महाराष्ट्राच्या तेजस्वी इतिहासाची ताठ मानेने साक्ष देणारे गडकोट किल्ल्यांची सफर, श्रावणातला पहिला विकांत, मस्त धो-धो पाऊस आणि दुर्गप्रेमी ...

रात्र बरीच झाली होती
पौसही कोसळत होता
झालो क्षणातच एकरूप आम्ही
कोसळणार्‍या त्या चिंब पावसात...

खुप समजावले मी तिला
नको भिजुस या क्षणाला
ऐकायचेच नव्हते तिला
कोसळणार्‍या त्या चिंब पावसात...

राहिलो एकटा आडोशाला उभा
पण पाहत ...