प्रेरणा : चैतन्य दीक्षित यांची गझल ठेवणे ठरवून काही!
एवढ्या साऱ्या पऱ्यांना मी जरा ओशाळतो
ठेवतो ठरवून काही, बोलता ढेपाळतो !
काम करण्याशी तसे काही न माझे वाकडे
टाळण्याचे काम माझे, काम करणे टाळतो !
ना कुणाशी वैर माझे, पाहतो साऱ्यांस मी
पोरगी येवो कुणीही, मी तया ...
मूळ कविता : प्रदीप कुलकर्णी यांची कविता प्रवास !
.....................
प्रवास !
.....................
खेटले सारे कसे हे
लाज सोडोनी प्रवासी...?
पाठपोटी लगटले अन्... बिलगले काही पदासी !
चेहऱ्यावर साळसुदकी
त्यातले नसल्याप्रमाणे
पाहती येथे-तिथे त्या गावचे नसल्याप्रमाणे !
यांस कैसी आवरू मी ?
हात ...
घन तुझ्या आठवांचा आज बरसात करे
मन होउनीया पाणी आज अंगणात झरे
मज नको ती कहाणी, नको पुन्हा तीच गाणी
सर ओली, तो शहारा गात अंतरात फिरे
होई आवाज कापरा संग थरथरे ...
कट्ट्यावर जमली पोर वल्ली
दोघं होती आधीच टल्ली
बाकीच्यांचे वांदे होते
खिशात होती नोट नल्ली
पिंट्या, विज्या, सम्या, मन्या
बघता-बघता पार्टी वाढली
दिन्या आमचा अकाऊंटमास्टर
नेमकीच मोजुन कॉंट्री पाडली
वश्यानं बाईकचा टाकला गियर
आणायाला निघाला ...
स्वातंत्र्यसंग्रामाचा शतकोत्तर सुवर्णमहोत्सव [स्मरण १८५७ चे]
देशासाठी, धर्मासाठी
मातीवरल्या प्रेमापोटी
सुटली मंगलची गोळी
तेजातुन त्या रक्त चमकले
चारी दिशांनी मंगलच्या
नंतर त्याच गिरविल्या ओळी
बंडखोरीचा वार होताच
गो-यांनी त्रागा केला
गर्जुन उठत्या ठीणगीने
सारा देश जागा ...
अजूनही मन तिला आठवत असते...
कधी गर्दीत ... तर कधी एकाकी...
स्वप्न पडते तेही तिचे...
आठवणी येतात त्याही तिच्या ....
वारा जातो अंगावरून ... तर स्पर्श देतो ...