मी काठावर तू दूर सागरावरती
वाळूवर उमटे तळमळणारी भरती

ओहटी अशी रांगोळ्या घालत जाते

पुढे पुढे चाल मुली
नको आणू डोळा पाणी
रात्र संपेल संपू दे
तुझी संपेना विराणी

तुझ्या फाटल्या आभाळा
जोड ठिगळांचा लाव
अनवाणी पावलांनी

खिडकी बाहेरचं दाटलं मळभ
आता मला वेढून टाकतं
आतबाहेर काळोख सारा
वारा येतो, दार लागतं

आभाळाच्या पायथ्याशी
उजेडाचा हात आहे
म्हणून आपलं मानायचं, की,
अजूनही दिवस आहे

मोहमयी जरतारी
कुठल्याच ढगाला नाही कडा

दिवसाची ही तार जराशी सैलच झाली
सांज सुरंगी मृदुल करांनी मग ओघळली
शिणल्या देही थकलेले मन होते रांगत
व्यथा वेदना कुरकुर सारी होते सांगत
वाट दिव्याची पहात हिरव्या ताटकळावे
नशिबाने मग निमूट सारे शापच घ्यावे
तोच कुठुनशी ...

हा येतो जातो ऋतुचक्राचा फेरा
कवटाळुन जाते मला क्षणांची माला
निष्पर्ण उभा मी माळावर एकाकी
तो पहा मुक्तिचा क्षणही समीप आला

मी जन्म म्हणू की स्वप्न एक जे सरले?
तुटताना धागे वाटे उदासवाणे
ही रात्र कितीशी आता पडली ...

ऐन्यात जिवाच्या दुःखाचे प्रतिबिंब,
डोळ्यातुन वाहे अश्रू ओलाचिंब
रक्तातुन घुमतो आकांतांचा गाव,
पावलोपावली बसे नवा हा घाव
हे भग्न धुमारे वणव्यातुन उरलेले,
हे सत्य वनाच्या हृदयातुन मुरलेले
ही दिशा नसे गं उदसवाणी आज,

बैरागी वैशाख चाले
त्याचे अग्नीमय पाय
अंगी राख फासलेली
जाळीत आभाळा जाय

वैशाख ज्वाळा केशरी
लवलव होती जिभा
लाल फुलांनी पेटती
रानभर ...

पुन्हापुन्हा मला गिळून टाकतो रितेपणा
नवीन जागताच आस वाढतो रितेपणा

निशा -उषा धरून पाठ येत जात सारख्या
कणाकणात शून्यताच शोधतो रितेपणा

न आठवे कशा कधी कुठून लोपल्या सरी
क्षणैक मेघ दाटताच भंगतो रितेपणा

वसंत रास ...

आश्विनाचे आले दिस
शेवंती हळदी हासे
रंग उत्सवी झेंडूचा
कामिनी धरणी भासे

निळ्या नितळ आकाशी
शुभ्र ढगांची आरास
सोनपोपटी पालवी
शोभे तोरण दारास

सारे सावळे शारद
पण तेज उतू जाई
सांज सोनेरी तेवते
जशी नशिली ...

पिश्यात पिसे बाई पिश्यात पिसे
वाटेवर घालतेय पिंगा जसे

चिंचेच्या सालीला पिंपळाचा दोर
उलट्या पावलांचा पळाला चोर
रानाच्या पल्याड अंजिरी सावल्या
चोराच्या मिशीत अल्गद मावल्या
फेंदारल्या मिशांनी चोरटा हसे...