मला तुमचे बोलणे काहीही कलत नाही. मला फक्त एवढेच माहिती आहे की हे रंगमंच आहे आणि मी एक रंगकर्मी.
जो आता खूप शूद्र वाटत आहे तुम्हाला. पण नाटकाची तिसरी घंटा झाली की माझ्या सर्व सिद्धी मला परत मिळतात. अगदी नभातील मेघ स्वछ झाले की सूर्य तेजाने तळपणार्या त्या कर्ण सारख्या.पडदा उठल्यावर या रंगमन्चा वर फक़त माझाच मुक़त संचार असतो. इथल्या प्रत्येक क्षणावर आणि काणा वर फक़त माझीच ...
होय तुमचे बरोबर आहे. आज माझे अस्तित्व काहीही नाही. मी आज परिस्थितीच्या खडकातून झीरापतोय. पण तुम्हाला खुश होण्याचे काहीही कारण नाही.मी मला रोखणर्या खडकाला फोडून आलो आहे. आणि थोड्याच दिवसांत मी तुमच्या पर्यंत ही पोहोचणार आहे.
खुश होऊ नका.
माझे शोर्य स्वयंभू आहे, त्या साठी मला कुणाच्या मदतीची गरज नाही. तुमची तर मुळीच नाही. छत्रपती चे बालपण जिथे गेले तिथेच मला मिसरुडे फुटली ...
“बहु” या एका शब्दावरून पटकन २ आठवले…
१. शिवाजी महाराजांचे सुरतेची लूट इकडे आल्यानंतर “आमच्या माँसाहेब सुंदर असत्या तर …” वगैरे वगैरे… (त्यावर आपण नंतर कधितरी *बो*लूच…)
२. हे गीत … “बहु असोत सुंदर संपन्न की महा….”
आता ३रे काय आठवावे याचा वि४ चालू आहे… म्हणून म्हणावेसे वाटते.. की… शिवरायांचा ८वावा प्र*ताप* की जो रामदास ...