१. वर्ष संपत आलंय. करायच्या असलेल्या याद्या कराव्याच लागणारेत!
"ओम शांती ओम" की "दोस्ताना"?
I say दोस्ताना! "जाने क्यों दिल जानता है- तू है तो I'll be alright!"
बॉलिवूड्च्या महान दिग्दर्शकांनी मैत्री आणि प्रेमात येवढा घोळ घालून ठेवलाय की चिडचिड होते. ह्या गाण्यानंतरचा दोस्ताना मी त्याच्या ठेक्यासरशी मान झटकून विसरून जाणारे.
पण २००९ मधे माझी सोबत करणारे तो मोटुल्या अदनान सामीचा झिंग ...
ते एकटं, चैतन्याने सळसळणारं, स्थितप्रज्ञ.
मी गराड्यात, उरापोटी धावणारी, थकलेली.
त्याची अपार माया, पानापानांतून वाहणारी.
माझं मीपण कोंडून ठेवल्यागत, आसक्त.
त्याचा डौल- ते सृजन! ती नव्हाळी!
माझं पिकलेलं मन, अंतर्नादविहीन- तरी ही ...
त्या दिवशी मी सहज बोलून गेले, "आपल्या मणीकाकाने कित्ती पैसे उधळले, नाही?" बाबांनी गूगलचॅटवर त्याची खबरबात दिली, तो सध्या तिथे आलाय वगैरे सांगितलं, तशी माझ्या मनात वृथा काळजीपोटी त्रास दाटून आला, आणि आता बचत करण्याबद्द्ल काय मी त्याला लहान तोंडी मोठा घास घेऊन सांगू? असा प्रश्नही. आणि मणीकाकाची नेमकी तीच तर हळवी-दुखरी जागा होती! त्याला कित्ती लोकांनी सांगितलं- समाजसेवा पुरे! पण ऐकेल ...
त्या दिवशी मी सहज बोलून गेले, "आपल्या मणीकाकाने कित्ती पैसे उधळले, नाही?" बाबांनी गूगलचॅटवर त्याची खबरबात दिली, तो सध्या तिथे आलाय वगैरे सांगितलं, तशी माझ्या मनात वृथा काळजीपोटी त्रास दाटून आला, आणि आता बचत करण्याबद्द्ल काय मी त्याला लहान तोंडी मोठा घास घेऊन सांगू? असा प्रश्नही. आणि मणीकाकाची नेमकी तीच तर हळवी-दुखरी जागा होती! त्याला कित्ती लोकांनी सांगितलं- समाजसेवा पुरे! पण ऐकेल ...
खूप लोक प्रेमात पडतात- माझ्या मैत्रिणी, मित्र- येऊन जेव्हा विचारतात, "काय करू गं? तो मला असं म्हणाला! मी घरी सांगू का?" तेव्हा मला हसू येतं. किती प्रश्न पडतात प्रेमात पडलेल्या लोकांना, "आता काय करू?" प्रेमात पडल्यावर सगळे प्रश्न खरं म्हणजे संपायला पाहिजेत ना?
well, who knows? मी काही कधी प्रेमात पडले नाही- की माझ्याही कधी कोणी प्रेमात पडलं नाही- मला काय माहिती?
आजूबाजूला बघतांना दिसतात ...
थॅंक्सगिव्हिंग वीकेंड होता, म्हणून डेलावेअरच्या एका मित्राकडे अड्डा टाकायला गेलो होतो. मित्र तसा माझ्या नवऱ्याच्या, पण नवऱ्याने अलिकडे "माणूसघाणे" हे आडनाव धारण केल्यामुळे, असंख्य मेला-मेली, फोनांमधे त्याने जाणूनबुजून अलिप्तपणा केला. मग शेवटी काहीच ठरेना, तेंव्हा नेमक्या शिव्यांनी नटलेली एकच सुबक इमेल अशी केली, की सगळे झोपेतून उठून "हो येतोय", "आम्ही तर आधीच तयार होतो!" वगैरे ...
Dying
Is an art, like everything else.
I do it exceptionally well.
- Sylvia Plath
हे जळजळीत शब्द जगाच्या मळक्या पाटीवर कोरून ती निघून गेली. आत्महत्या करून.
पण आजही तिचं आत्मकथन वाचतांना प्रश्न पडतो, की काही बदललंय का? काहीच कसं बदललं नाही?
छोट्या गावातून आलेली ती, न्यू यॉर्कमधे स्वत:ची ओळख शोधत असतांना तिला भलतेच काही शोध लागले. स्वत:बद्दल, स्वत:च्या अस्तित्वाबद्द्ल. कुठल्याच मैत्रिणीत, कि कुठल्याच काकी-मामी, ...
असं का होतं? जे खरंच, अगदी मनापासून लिहायचं असतं, त्याच्याच साठी शब्द का सापडू नयेत? दु:खाबद्दल लिहणं सोपं असतं म्हणतात, पण दिवाळीच्या प्रकाशाने उजळलेल्या मंगल संध्याकाळच्या आनंदाबद्द्ल कसं लिहावं?
काल पाडवा झाला. घरी दोघंच होतो, आणि इथल्या नियमांमुळे पणत्यांऐवजी टी-लाईट्स लावले, दिव्यांची माळ सोडली, आणि थंडीत कुडकुडत सूप पीत बसलो! ह्यावेळी खरं भारतात जायचं होतं, पण नाहीच ...
तेंव्हा मला वाटलं होतं- हे, हेच तर प्रेम आहे! -- तो इतका माझ्यासारखा असेल, तर आमचं जन्मोजन्मीचं नातं आहे. तेंव्हा त्याला पाहिलं, की आरशात बघितल्याचा भास होता-- त्याला ही मी आवडावे, माझा अट्टहास होता. तेंव्हा मला वाटायचं, "आपले गुण किती जुळतात, नाही?"-- कसं कळावं, ते बरोबरीचं नातं होतं, प्रेमाचं नाही!
तेंव्हा, त्याचे दोषही मी आपले मानले, वाटलं, तो माझे गुण तरी ...
ओर्कूटवर कसले कसले नवीन शोध लागतात नाही?
१. तुमच्यापेक्षा सुमारे २० वर्षांनी लहान असलेली बालकं (भाचा/भाचे, क्वचित छोटे चुलत/मामे/आते भाऊ-बहीणी तुम्हाला "Whassup?" विचारून पिडतात, आणि तुम्हाला त्यातही धन्यता वाटते, की निदान पुढच्या पिढीला थोडी तरी नात्यांची आवड आहे!
२. तुमच्या बरोबर शाळेत असलेल्या मैत्रिणीचा फोटो बघून, एकंदर वेगवेगळे फीचर्स सगळे तेच असले, तरी त्यांची बेरीज होऊन ...