रिमझिम, संततधार बरसणर्या पावसाकडे अनिमिष बघत राहते मग मी अशावेळी .
हा असाच आवडतो का आपल्याला?
का?
...की त्यादिवशी बेभान होऊन कोसळत राहणार्या त्याच्या अफाट आवेगाची भुरळ पडली होती?
तो चिंब, स्तब्ध वृक्ष आणि त्या खाली उभ्या आपण.
आपण कान्हाला भेटायला आसुसलेली राधा आहोत अणि हा पाऊस आपली वाट अडवून सामोरा आलाय...किती विनवण्या केल्या तरी त्याची अखंड, अभेद्य भिंत खोलायला तो ...
घडू द्यावं का वेगळं काही घडत असेल आपल्या आयुष्यात तर ?
मन हो म्हणत असेल तर द्यावं, नाही का? नाहीतर पुण्यात आल्यावर पुन्हा जुन्या रस्त्याने पहिलाच प्रवास चालू ठेवावा की नाही मी ?
पण रेल्वेने जसं रुळ बदलून नवीनच डेस्टिनेशनकडे मोहरा वळवावा, तसं मुलांना शिकवायचं सोडून मी स्वत: आता चक्क परत ...
किती सुंदर कल्पना आहे ही संवेद ची एक से एक सुंदर लिहिणाऱ्या मंडळींकडून त्यांच्या आवडीच्या कविता ...मस्तच ! स्वाती ,या खो खो मध्ये सहभागी होण्याची संधी मला दिलीस त्यासाठी मी पात्र आहे की नाही कोणास ठाऊक ... पण कविता म्हटल्यावर कसं गप्प बसायचं ? अवघड आहे फ़क्त दोनच कवितांवर थांबणं...
साम्बराची शिंगे
दु:खालाच कारण होतात त्याच्या
सांबराची शिंगे,
तसेच ...
घरी परत जायचं म्हणून सामानाची आवारा-आवर करत होतो. हे तरी काय घरंच की ! एवढे दिवस याच्याच आसर्याला राहिलो. माहित होतं पहिल्यापासूनच... क्षणाचा मांड आहे, कधीतरी आवरायचाच... पण मन बेटं हळवं झालंच..!
अपरिग्रहाचं वारं ही लागू दिलं नाहीय मी स्वतः ला... किती गोष्टी जमवल्यात् ... आणि आता त्या काही सगळ्या बरोबर नेता येत नाहीयत, तशा त्या नेता येणार, हे तेव्हाही माहित होतं पण तरी ...
" हा मेरी ...
बाहेर अंगणात नेहमीपेक्षा जरा जास्त वर्दळ वाटली म्हणून थोडं थबकून पाहिलं तर, एक गोजिरवाणा पक्षी त्याच्या सखीसोबत त्यांचं इवलूसं घरटं बांधायच्या तयारीत दिसला.
काड्या, दोरे, कागदाचे कपटे, वाळकी पानं सारं सारं जमवताना त्याची चांगलीच धांदल उडाली होती.साहेब सार्या काटक्या अगदी पारखून घेत होते.
दुरून देखरेख करणारी त्याची सखी बाल्कनीच्या तूळईवर बसून मोठ्या कौतुकाने त्याच्या ...
एकदाचे मी आणि आदी एसएफ ओ ला दाखल झालो. एक अख्खं वर्षं माझ्या सगळ्यात बेस्ट मित्राशिवाय (तसा मला तेवढाच एकुलता एक मित्र आहे :)) काढल्यावर जर मला त्याच्याबरोबर राहायची संधी मिळत असेल तर ती हातची बरी जाऊ देईन ?अर्थात तो मित्र माझा नवराही आहे आणि गमतीची गोष्ट अशी की तो आधी नवरा म्हणून माझ्या आयुष्यात आला आणि मग सख्खा मित्र बनला.
त्यामुळे जेव्हा त्याला पुण्यात राहू द्यायला त्याची ...
कळत नकळत किती धागे बांधत जातो आपण... किती नाती रुजत जातात आपोआप...
आणि मग
'तुझ्या असण्याची एवढी सवय होते की
तुझं नसणही जाणवत नाही कित्येकदा...'
अशी अवस्था होते .
हे नसणं सलू लागतं तेव्हा, जेव्हा कोणाच्या असण्याची सवय मान्य करायला मन घाबरायला लागतं . त्या कोणाशिवाय आपलं जगणं सरळ रस्त्यानं जाईल याची शाश्वती वाटेनाशी होते. सामोरा येणारा रस्ता स्वतःच्याच वळणत गुंतवून ...
वेळ रात्रीची . जेव्हा सगळं जग निद्रेच्या उंबरठ्यावर डोलत असतं तेव्हाची असावी बहुतेक. दिवसभर सिलिकॉन व्हँलीच्या वाटा तुडवून आम्ही आमच्या पार्किंग लोट मध्ये शिरत असतो . बाहेरच्या थंड हवेच्या अस्तरात लपेटलेली रात्र हलकेच चढत असते . इतक्यात गुलाम अलींच्या मधाळ स्वरात पुढची गझल सुरु होते. त्या सुरांचा अंमल हलके हलके चांदण्याबरोबर पसरू लागतो . अनेक वार ऐकूनही पुन्हा एकदा ...
बे एरियात आल्यापासून फ़क्त आराम, आराम कसला आळशीपणा, चालू असल्याने 'खाली दिमाग शैतान का घर' या म्हणीचा प्रत्यय येतो की काय असे वाटायला लागले होतं.
पण लैपटॉपशी खेळता खेळता काही सही गोष्टींचा शोध लागला. आणि अस्मादिकाना जणू मराठी मध्ये टाइप करायचा छंदच लागला. नव्या नव्या कल्पना मनामध्ये मावेनाश्या झाल्या. इतके दिवस आपल्या लेखनकौशल्यापासुन सार्या जगाला दूर ठेवण्याची चूक आता ...