....pink secrets of a Heart!!
कधी कधी वाटतं..
तुला नि मला सोबतच राहावा गर्भ…
तू बाळाला जन्म द्यावास…
… अन मी कवितेला..
तान्हुल्याचं हसू
जेवढं निरागस… निखळ…
तेवढेच आसुही तिचे
असावेत निष्पाप..
आणि इवल्याशा पिलाच्या
टकमक हस-या डोळ्यांनी..
बघावं दोघांनी जगाकडं.
त्याचं गोडगोजिरं अंग तसं
तिच्या शब्दाशब्दाला बाळसं यावं..
दोघांच्या किलबिल कलकलीनं
भरावं घर.. ...
१.
तिच्या डोळ्यांत पाहिलं की
कुणास ठाऊक काय घडतं..
एका कुरुप वेड्या बदकाच्या पिलाला
तो राजहंस असल्याचं स्वप्न पडतं…
______________________
२.
जाता जाता सहज विचारलं तिनं,
‘तुला माझी आठवण येईल का?’
म्हणालो, ‘ नाही, …
का तुला पाहताना उमलतात स्वप्ने काही..?
मृदुल हळवी तरी का सलतात स्वप्ने का ही..?
क्षणाक्षणाने छळते रात ही अशीच मजला…
अंधारगूज जेव्हा उकलतात स्वप्ने काही…
सुने भकास जरी हे आकाश माझ्या मनाचे,
अलवार चांदण्यांची ...
माझ्या मनाची व्यथा काय सांगू..?
आसवांत भिजली कथा काय सांगू..?
कळेना मला मी कुठे वाट चुकलो..
कुठे सोडला मी जथा काय सांगू..?
लाख सांगुनी जे तुलाही न कळले,
गूज या मनाचे वृथा काय सांगू..?
मिठीत घेऊनी जी तरूलाच गिळते..
खरंतर..
‘मी’पण विसरुन प्रेम करण्यातच तो फसतो..
आणि असंच समजून बसतो, तिचंही तसंच असावं…
मग कधीतरी ती विचारते अचानक,
‘तुझा काय संबंध..? तू आहेस कोण…?’
त्याला मग काही बोलताच येत नाही..
तो कोण आहे हेच सांगताच येत ...
काल रात्री,
तो भिकारी चंद्र
आला होता माझ्या अंगणात…
मळक्या चेह-याचा,
नि फाटक्या ढगांची लक्तरं पांघरलेला…
सुर्याला म्हणावं,
सकाळी अंगण नीट झाडून घे…
तारकांचा कचरा फार झालाय अंगणात…
ब-याचदा मी लहान मूल होतो..
आणि अवखळ रूईच्या म्हातारी मागं धावत विसरून जावं घरदार…
तसं स्वत:ला विसरून या स्वरांमागे धावत जातो…
या देहाचे उंबरे लंघून … शब्दांची कुंपणं तोडून..
भावभावनांची वेस ओलांडून…मी ...
मनाच्या शिवारी गर्द दाटलेले घन…
आज भरले गगन… आठवांनी ।
मनातून कोंदलेली अनामिक हुरहुर..
एक अस्वस्थ काहूर… या दिशांनी ।
याच पावसाने केले असे जीवघेणे घात..
तुझी सजली वरात… या फुलांनी ।
सनईने गायला ग असा ...
मेघमल्हाराची धून गाती दाटलेले घन…
चिंब भिजले गगन… त्या सुरांनी ।
मनाचे उधाण भिडे आभाळाला थेट..
झाली तिची माझी भेट… आडरानी ।
ओल्या मिठीत मिटली तिने पापण्यांची फुले..
अन ओठांनी टिपले… थेंब पाणी ...