कुठे रे दडलात सुरांनो?

आज केविलवाणे झालात सुरांनो?

छेडल्या ज्या तारा आजवर

घायाळ त्यांनीच ...

सुने श्वास...
शब्दही सुनेच आता...
तू गेलीस तुझ्या सुरांना घेऊन
अन माझे शब्द पोरके झाले
मी शोधत ...

तुझे सूर,
असे तनमनी भिनले....
विसरलो मी मलाही क्षणभर
पाऊल जागीच थबकले...
मी लिहील अखंड..

तुझे सूर,
असे तनमनी भिनले....
विसरलो मी मलाही क्षणभर
पाऊल जागीच थबकले...
मी लिहील अखंड..

सूर माझे जुळले
सूर तुझे जुळले
कसे गं हे नाते
सुरांचे सुरांना कळले?

सूर शब्दात तुझ्या
सूर साजात तुझ्या

तुझी पैजणं...
तुझी कंकणं...
तुझे श्वास..
तुझे भास...
सूर तुझे असे भोवताली..
मन वेडे, कावरे बावरे...
तुझ्या पापण्यांत वावरे
तू ...

तुझ्या शब्दांनीच
माझ्या सुरांना साज येतो...
कधिचे मूक झालेले सूर माझे
तुझ्या शब्दांनी त्यांनाही आवाज ...

चिंब पाऊस..
सोबतीला तुझ्या सुरांची मैफ़ल...
तुझ्या सुरांच्या तालावर बरसणारे
ते सरिंचे थेंब...
गिरक्या घेणारी ती झाडं...
खुलणारी फ़ूलं.........

तुझ्या सुरानेच तर
पावलं अडखळली जराशी...
त्यालाही नाही होता आलं मीरेचं..
माझंही तेचं झालं..
तोही बंधनात अडकला होता..
अन मीही...बंधनात...

काळोख काजळाहुनी गहिरा...
पानांची सळसळ...
अंगाला थरकाप....
चंद्रही रुसलेला या रातीला...

पावलं झपझप चालतात..
वाट मीळेल तिकडे वळतात...

भरकटतेय मी दिशाहीन,
वादळात सापडलेल्या गलबतासारखी
मनी ...