("रंजिश ही सही" या गजलचे रूपांतर)

नाराज तू तरीही, दिलास दुखविण्यासाठी ये
ये, आणिक पुन्हा मज सोडून जाण्यासाठी ये

नसू देत पूर्वीचे ते संबंध आता तरीही
रिवाज काही दुनियेचे निभाविण्यासाठी तरी ये

कुणा कुणाला सांगावी विलगतेची ...

कल्लोळ उठे क्षण एक
तम अफाट भवती दाटे
परि शुभ्र किरण आशेचा
दूरातुन मजसी खुणवे

सौख्य, वेदना, आशा आणि सांत्वना
तू सर्व काही, माझी अधुरी कविता

दाहक आणि शीतल, जवळीक आणि दुरावा
कधी पूर्णत्वाला जाशील, माझी अधुरी कवीता

आला स्वप्नांचा मधुमास
फुलांचा हा ओला सुवास

सूर्यकिरणी विरतात धुक्याचे ढग

ऐसा नहीं की मेरे पास वक़्त नहीं
पर गुजारें किसके साथ - कोई हमसफ़र नहीं

कागज़ भी है, कलम भी, और स्याही भी
पर क्या लिखूँ - लब पे कोई लब्ज़ नहीं

चणे जेव्हां होते खायचे
तेव्हां खाल्ले लोखंडाचे
देव नाही जरी झालों
चक्कीचा पाटाच झालों

देव व्हावे किंवा व्हावे जातें
हे दगडाच्या हातीं कुठे असते?
मृत्यूनंतर मुक्ती देणे माझ्या हाती नसे
भुकेल्याला पीठ देतों, थोडके का हे असे?

हल्ली ...

ऐसे नव्हे की आम्ही कधी नास्तिक होतो
पाकदेवतेचे आम्ही नेहमीच भक्त होतो

घेतले घोट दोन, पण नैवेद्य तिला दावुनी
मोक्ष साधिला कधीच, ऐसे पंचामृत प्राशुनी

हृदये सांभाळती काही श्रीफळे वर्जुनी
मधुमेही मुंगळे परी गुळाला चिकटती

यकृते आम्ही अजुनी जोपासुनी ठेविली
वार्धक्यात कुणा आहे का ...

मी वाट पाहतो, मी वाट पाहतो
अज्ञात पहाटेची मी वाट पाहतो

किती साधु-संत आले नि गेले
शिवण्यास अछूतास मी वाट पाहतो

उत्कर्ष जीवनाचा उपभोगुद्या मला
व्याख्यान संपण्याची मी वाट पाहतो

उष:काल झाला, भूपाळी आली कानी
पाववाल्याची मी वाट पाहतो

रे ...

(I must admit the strong influence of the style of Late Bhausaheb Patankar in the following poem)

स्वप्नातल्या स्वप्नात मी स्वप्न एक पाहतो
छतावरील पंखा बघीत मी उभी रात्र काढतो

स्वप्नातल्या स्वप्नात मी असा जागा राहतो
पहाट होता होता कुठे डोळा जरासा लागतो

रम्य असते ती सकाळ, अन् ऊन्ह असते कोवळे
पक्षी असत किलबिलत, ...

तेरे बज़्म से उठ के चले जाने की खूब सज़ा पायी है
आँख मे खून के बहने से मैंने नज़र ही गंवायी है

"जो आंख ही से न टपके वो लहू क्या हो?" कह गए गालिब
उन के इस दर्दभरे मिस्रे की आज बहुत याद आई है

फ़िर भी मेरे ज़ब्तो सब्र की कमाल तो देखिये दोस्तो
उस लहू की एक भी बून्द मेरी आंख से टपक न ...