न बरसता घन गेले परतुन

न बरसता घन गेले परतुन
कळ आली खोल उगा अंतरातुन

दडल्या होत्या आशा पोटी
बांधल्या पदराच्या गाठी
उदास गीत उमटले ओठातुन
न बरसता घन गेले परतुन

समजावु किती ...

ते..
ते
'त्यां'च्या गावाला
खरंच जायचय एकदा
तिथे ते घोळक्याने
सारे उभे असतात
शांत , एकटक बघत
त्यांचे डोळे कधीच दिसत नाहीत
त्यांचा आवाजही कधीच ऐकू येत ...

नाही यौवनाची प्रेरणा
सार्या संसाराचा आधार
खोल भावनेची जोड़
अशी ही अम्रुतवेल

या वेलिवर झूले
मैत्री आणि करुणा
आत्मप्रेमाचे कवच फोडून
होते विश्वाशी एकरूप
अशी ही

एक मखमली नक्षी ..
एक सुरकुतीदार मखमली चेह~याची नक्षी
त्यांचा चेहरा म्हणजे एक तलम वस्त्र असतं
अनुभवाच्या सुतानी विनलेलं
प्रत्येक सुरकुती म्हणजे एक धागा
एक कष्टाचा, एक मधल्या आरामाचा
एक आनंदाच्या फुलांचा ,एक ...

पुन्हा तेच ते झुरणे ,पुन्हा एकटेच उरणे
वाहून सर्वस्व आपुले ,होउन कफल्लक फिरणे

पुन्हा अंधार दाट्तो, चन्द्र चांदण्या वाटतो
झगडून शुक्रासाठी मी, पुन्हा रिकामाच उरतो

पुन्हा मेघ दाटतात, घन ओथंबुन वाह्तात
झेलुनी पाउस ...

ना दाद मागते
ना प्रतिसाद मागते
ना न्यायासाठी कुठल्या
मी वाद मागते

ना शब्द मागते
ना अब्द मागते
ना कवितेवरती माझ्या
मी लुब्ध मागते

ना रंग ...